İnsana iyi gelen kitaplar.

Pazar akşamını bilir misin? Saat yedi sularında başlar. Televizyon açıktır, çay demlidir, ev sıcaktır; ama zihin, kimse çağırmadan yarına gider. Ve pazartesi sabahı, hafta sonundan daha yorgun uyanırsın.

Danışma odamda en sık duyduğum cümle şu: “Herkes yapabiliyor da ben mi beceremiyorum?” Bu kitap, o cümledeki yanlışı sayılarla düzeltiyor. Türkiye’de çalışmak; dünyanın en uzun mesailerinden birini, ağır bir geçim baskısını ve zedelenmiş bir adalet duygusunu aynı anda taşımak demek.

Ama bu bir şikâyet kitabı değil. Sözüm iki yarımdan oluşuyor ve ikisini de tutacağım: Seni suçlamayacağım; kurumu da aklamayacağım. Koşulları olduğu gibi görüp o koşulların içinde senin erişebileceğin gerçek bir güç alanı çiziyoruz.

Kamuda, özel sektörde, kadın olarak, genç olarak ya da yönetici koltuğunda… Üç kısımlık bir yolculuk: önce zeminin haritası, sonra çalışmanın farklı halleri, en sonunda onarım ve güçlenme.

Bir kış akşamı odamda dört kişi oturuyordu: anne, baba, iki çocuk. Anne haklıydı; baba haklıydı; çocuklar haklıydı. Ve aynı sofrada dördü de yapayalnızdı.

O akşam şunu anladım: Yuva haklılıkla değil, bağ ile beslenir. Haklılık mahkemede işe yarar — evde yalnızca yalnızlığı büyütür.

Yirmi yılı aşkın süredir aynı odada aynı soruyu duyuyorum: “Hocam, daha ne yapayım?” Bu kitap o sorunun cevabıdır: dokuz eylem. Suçlu aramaz, nutuk çekmez; kavganın tam ortasında elinizden tutar.

Bu kitabın sonunda kavgalarınız bitmeyecek. Ama kırıldığınızda ne yapacağınızı bileceksiniz — ve o bilgi, evin âdeti olacak.

Kitapçıda elinin gittiği kitapların çoğu sana bir şey vaat eder: Kaygın geçecek, takıntın susacak, sabahları kuş cıvıltısıyla uyanacaksın. Baştan dürüst olayım — rahatlama, kovaladıkça kaçan tuhaf bir misafirdir ve bazen hikâyenin kahramanı değil kötü adamıdır.

Bunun yerine başka bir şey vaat ediyorum: Kaygın oradayken, takıntın ara sıra kapıyı tıklatırken, bazı sabahlar yorganın altından çıkmak dağ tırmanışı gibi gelirken bile — yaşanmaya değer bir hayat kurmak mümkün.

Bu kitap kaçınmanın ustaları için yazıldı: Zor telefonu yarına erteleyenler, toplantıda söz almak yerine cümleyi içinden kuranlar, ocağı son bir kez daha kontrol edenler, “canım isteyince yaparım” otobüsünü yıllardır aynı durakta bekleyenler için.

Üç perdelik bir yolculuk: önce kaçışın haritası, sonra pusulan, en sonunda yürüyüşün kendisi.